Hoe komen we af van het plastic in zee

Digiqole ad
Hoe komen we af van het plastiek in zee

In ons vorige blog van plastic in zee waren er nog geen oplossingen te noemen om de oceaan te ontdoen van de vele plastic eilanden. Nu dan wat meer informatie en hoop op de laatste ontwikkelingen en wel van eigen bodem.

Kan een zuiveringsinstallatie een jaar lang overleven op zee?

Dat is wat Boyan Slat (21) en the Ocean Cleanup het komende jaar gaan testen met het North Sea-prototype, een schaalmodel van een installatie die in 2020 plastic uit de Grote Oceaan moet gaan verwijderen. Het gevaarte ligt nu nog in de haven van Scheveningen, maar zal later deze week 23 kilometer uit de Zuid-Hollandse kust worden geplaatst en daar een jaar blijven liggen.

Slat sprak vandaag in Scheveningen

Over deze nieuwe stap richting een plasticvrije oceaan. Het doel is niet zozeer om in een jaar tijd zo veel mogelijk plastic uit de Noordzee te vissen (al zal er wellicht wel wat afval worden verzameld), maar vooral om de effecten van stromingen en golven op de drijvende barrières te testen. Dit zijn lange ‘armen’ die het plastic naar een platform in zee moeten voeren. Hoe houden zij zich onder zware (weers)omstandigheden?

De installatie in de Noordzee is een miniversie van het model dat anno 2020 in de Grote Oceaan, tussen de Verenigde Staten en Hawaï, moet verschijnen. De lengte bedraagt nu honderd meter, terwijl Slat uiteindelijk naar honderd kilometer lange barrières streeft. Armen die zich anderhalve meter onder én boven het water bevinden, om zo veel mogelijk soorten plastic op te kunnen vangen. Naar schatting bevindt zich in de Great Pacific Garbage Patch in de Grote Oceaan een derde van al het plastic in de oceanen. Vorig jaar werd het ,gebied geanalyseerd en werd duidelijk dat de plasticsoep hier nog groter is dan gedacht.

Al jarenlang gebruiken we plastic in alle vormen en maten

Veel van de producten die we kopen zijn verpakt in plastic, vaak krijgen we er dan ook nog een plastic tasje omheen! Al dit plastic, van groot tot klein komt in ons afval terecht. Gelukkig wordt dit afval steeds vaker gerecycled, maar in Nederland wordt ons afval voornamelijk nog verbrand of komt op vuilstortplaatsen terecht. Helaas komt een groot deel ook in onze zeeën en oceanen terecht, allemaal afval dat voor het overgrote deel afkomstig is van land. Het wordt geloosd door de industrie maar vooral ook door de consument. Na een lange zwerftocht via de straat, de kanalen, de rivieren en de havens belandt het plastic in de zee en in de oceaan, waar het een ernstig milieuprobleem veroorzaakt. Door de voortdurende zeestromen in de oceanen wordt het plastic afval meegevoerd naar gigantische draaikolken waar het langzaam naar binnen wordt gezogen. Omdat het plastic eeuwen meegaat, blijft dit dus ook jaren binnen zo’n draaikolk aanwezig. Deze draaikolken worden gyres genoemd, enorme drijvende vuilnisbelten. De hoeveelheid plastic afval in de oceanen is de laatste tientallen jaren zo sterk gegroeid dat er nu zelfs 5 van deze gyres (drijvende vuilnisbelten) zijn gevormd. De grootste gyre, de Noord-Pacifische gyre, die in het gebied in het noorden van de Stille Oceaan drijft, is zelfs twee keer zo groot als de Verenigde Staten. Op dit moment wordt er geschat dat er zo’n 100 miljard kilo plastic afval in onze zeeën en oceanen drijft. Per jaar komt er wereldwijd zo’n 4,7 miljoen ton plastic afval bij, dat is gemiddeld 12.000 ton per dag! We hebben deze drijvende vuilnisbelt in de afgelopen 50 jaar gecreëerd, waarbij we in de laatste tien jaar meer plastic hebben geproduceerd dan in de hele twintigste eeuw. In zo goed als alle gebieden ter wereld kom je nu plastic tegen, ook op de polen of op onbewoonde eilanden. Maar dit plastic zwerft niet alleen rond in verre oorden, ook de Noordzee zit vol met allemaal kleine plastic deeltjes, wat daar ook voor enorme problemen zorgt.
Plastic Sushi

Door het plastic raken veel zeezoogdieren

Schildpadden en vogels verstrikt in het afval en sterven hierbij een langzame en pijnlijke dood. Maar niet alleen de grote stukken plastic zorgen voor problemen. Door verwering, golfslag en zonlicht valt het plastic uiteen in kleine stukjes. Hierbij komen giftige stoffen vrij die in het zeemilieu terecht komen. Daarnaast worden de stukjes plastic, van groot tot minuscuul klein, door vissen, vogels en zelfs plankton aangezien voor voedsel. Voor veel van deze dieren is dit plastic dodelijk. Ze kunnen het plastic niet verteren, en de kans is erg groot dat het plastic in hun maag ophoopt en hiermee hun ingewanden blokkeert. Doordat de maag vol zit hebben de dieren geen hongergevoel meer en sterven na een langzame uitputtingsslag. Ook worden er veel van deze dieren door de mens gevangen voor ze sterven. Met al het plastic wat ze opeten, komen ook de toxische stoffen die vrijkomen in hun lichaam en zo ook in onze voedselketen. UNEP, de milieuafdeling van de Verenigde Naties, schat dat zeeafval jaarlijks 100.000

één miljoen zeevogels het leven kost

Ook in de Noordzee richt ons plastic afval een enorme slachting aan onder dieren. De inhoud van de maag van de Noordse stormvogel wordt door veel onderzoekers gezien als graadmeter voor de hoeveelheid afval in de Noordzee. Dit omdat de Noordse stormvogel zo goed als alles aanziet voor voedsel. Van de vogels die dood aanspoelen heeft 95% gemiddeld 30 stukjes plastic in zijn maag. Ter vergelijking met onze maaginhoud zou dit neerkomen op een hele broodtrommel gevuld

Boyan Slat (19) heeft een concept ontwikkeld waarmee de 7.250.000 ton plastic afval in de wereld oceanen opgeruimd kan worden. Het concept zou uitgezet kunnen worden over de hele wereld, en bestaat uit twee drijvende armen en een aantal verzamelplatforms. Het systeem drijft op de oppervlakte van oceaan met de waterstroming mee. Frequent kan het plastic vervolgens in de verzamelstations worden gescheiden van overige afval en vervolgens plastic afval kan bijvoorbeeld worden gerecycled. Het systeem van Boyan Slat is effectief, omdat er anders met gewone schepen het opruimen van afval in de zee/oceaan miljarden euro’s kost en het zou naar verluid ruim 79000 jaar duren voordat we huidige afval opgeruimd hebben. Boyan Slat is niet de enige die initiatieven onderneemt om het plastiek uit de zee te verwijderen.

In Japan

zijn er ook wel wat initiatieven genomen om het “plastic-soep”
probleem op te lossen. Zo zijn wetenschappers van de Universiteit van Kioto momenteel bezig met een bacterie die in staat is om plastic in de oceanen te vernietigen (deze opeten), zonder vissen en andere dieren in oceanen ermee te schaden. Meer informatie kan je lezen in vakblad

Natural Plastics heeft verder een plasticsoort ontwikkeld

dat biologisch afbreekbaar is. “Het is niet afkomstig uit olie maar uit zetmelen afkomstig uit de voedselindustrie: de stof waarmee het plastic wordt geproduceerd is granulaat. Het afbreekbare plastic kan worden gebruikt voor van alles; netten, buizen, bakjes, tasjes, folies”.

Ook Ari Jónsson is met afbreekbaar plastiek bezig

Ari Jónsson heeft een plastic ontwikkeld die is gemaakt van agar, een stof uit algen. Plastic behoudt zijn vorm en wordt vanzelf afgebroken zodra deze leeg is. Het is zo gemaakt dat het zelfs opgegeten kan worden, en is totaal niet schadelijk voor de mens en milieu. Meer informatie over het initiatief zie je hier:

Groente en fruit wordt tegenwoordig verpakt in plastic

Meestal voorzien van de trotse melding ‘biologisch afbreekbaar’. Kan zo in de GFT-bak, zou je denken. Prima duurzaam. De Keuringdienst van Waarde nam afbreekbare troep onder de loep en kwam tot hele andere conclusies.

Biologisch afbreekbare plastic

Het biologisch afbreekbare plastic wordt gemaakt van gemodificeerd maïs; daar zit een extra gen in wat het maïs bestendig maakt tegen onkruidbestrijdingsmiddelen zoals round up, wat slecht is voor het milieu. De onkruiden worden ook langzaam weerbaar tegen de constante toepassing van round up, waardoor boeren steeds meer gif spuiten. Gevolg: de bodem zit vol met landbouwgif. Een organisatie als Greenpeace vindt daarom dat biologisch afbreekbaar plastic niet verkocht kan worden als duurzaam plastic.

Misschien is gerecycled papier als verpakkings matriaal toch meer op zijn plaats en gaan we niet op deze manier opnieuw de fout in. Leef je leven, leef bewust.

Hoe komen we af van het plastiek in zee

In ons vorige blog van plastic in zee waren er nog geen oplossingen te noemen om de oceaan te ontdoen van de vele plastic eilanden. Nu dan wat meer informatie en hoop op de laatste ontwikkelingen en wel van eigen bodem.

Kan een zuiveringsinstallatie een jaar lang overleven op zee?

Dat is wat Boyan Slat (21) en the Ocean Cleanup het komende jaar gaan testen met het North Sea-prototype, een schaalmodel van een installatie die in 2020 plastic uit de Grote Oceaan moet gaan verwijderen. Het gevaarte ligt nu nog in de haven van Scheveningen, maar zal later deze week 23 kilometer uit de Zuid-Hollandse kust worden geplaatst en daar een jaar blijven liggen.

Slat sprak vandaag in Scheveningen over deze nieuwe stap richting een plasticvrije oceaan. Het doel is niet zozeer om in een jaar tijd zo veel mogelijk plastic uit de Noordzee te vissen (al zal er wellicht wel wat afval worden verzameld), maar vooral om de effecten van stromingen en golven op de drijvende barrières te testen. Dit zijn lange ‘armen’ die het plastic naar een platform in zee moeten voeren. Hoe houden zij zich onder zware (weers)omstandigheden?

De installatie in de Noordzee is een miniversie van het model dat anno 2020 in de Grote Oceaan, tussen de Verenigde Staten en Hawaï, moet verschijnen. De lengte bedraagt nu honderd meter, terwijl Slat uiteindelijk naar honderd kilometer lange barrières streeft. Armen die zich anderhalve meter onder én boven het water bevinden, om zo veel mogelijk soorten plastic op te kunnen vangen. Naar schatting bevindt zich in de Great Pacific Garbage Patch in de Grote Oceaan een derde van al het plastic in de oceanen. Vorig jaar werd het ,gebied geanalyseerd en werd duidelijk dat de plasticsoep hier nog groter is dan gedacht.

Al jarenlang gebruiken we plastic in alle vormen en maten

Veel van de producten die we kopen zijn verpakt in plastic, vaak krijgen we er dan ook nog een plastic tasje omheen! Al dit plastic, van groot tot klein komt in ons afval terecht. Gelukkig wordt dit afval steeds vaker gerecycled, maar in Nederland wordt ons afval voornamelijk nog verbrand of komt op vuilstortplaatsen terecht. Helaas komt een groot deel ook in onze zeeën en oceanen terecht, allemaal afval dat voor het overgrote deel afkomstig is van land. Het wordt geloosd door de industrie maar vooral ook door de consument. Na een lange zwerftocht via de straat, de kanalen, de rivieren en de havens belandt het plastic in de zee en in de oceaan, waar het een ernstig milieuprobleem veroorzaakt. Door de voortdurende zeestromen in de oceanen wordt het plastic afval meegevoerd naar gigantische draaikolken waar het langzaam naar binnen wordt gezogen. Omdat het plastic eeuwen meegaat, blijft dit dus ook jaren binnen zo’n draaikolk aanwezig. Deze draaikolken worden gyres genoemd, enorme drijvende vuilnisbelten. De hoeveelheid plastic afval in de oceanen is de laatste tientallen jaren zo sterk gegroeid dat er nu zelfs 5 van deze gyres (drijvende vuilnisbelten) zijn gevormd. De grootste gyre, de Noord-Pacifische gyre, die in het gebied in het noorden van de Stille Oceaan drijft, is zelfs twee keer zo groot als de Verenigde Staten. Op dit moment wordt er geschat dat er zo’n 100 miljard kilo plastic afval in onze zeeën en oceanen drijft. Per jaar komt er wereldwijd zo’n 4,7 miljoen ton plastic afval bij, dat is gemiddeld 12.000 ton per dag! We hebben deze drijvende vuilnisbelt in de afgelopen 50 jaar gecreëerd, waarbij we in de laatste tien jaar meer plastic hebben geproduceerd dan in de hele twintigste eeuw. In zo goed als alle gebieden ter wereld kom je nu plastic tegen, ook op de polen of op onbewoonde eilanden. Maar dit plastic zwerft niet alleen rond in verre oorden, ook de Noordzee zit vol met allemaal kleine plastic deeltjes, wat daar ook voor enorme problemen zorgt.
Plastic Sushi

Misschien is gerecycled papier als verpakkings- materiaal toch meer op zijn plaats en gaan we niet op deze manier opnieuw de fout in.

Door: Guido Sparreboom
Beeld: Guido Sparreboom

Digiqole ad

Guido